- grettir.net

Ég hélt að athyglissjúklingarnir sem kalla sig moggabloggara gætu ekki farið meira í taugarnarnar á mér þangað til ég opnaði mbl í gær.
Á forsíðu er afar sorgleg frétt af manni sem er myrtur og "pennarnir" á moggablogginu eru gaggandi hver í kapp við annan, kjammsandi á óförum annarra, kennandi útlendingum um hvernig Ísland er orðið og taka að sér að endurrita fréttirnar með sínu orðalagi.

Mogga menn þyrftu að hafa fídus sem lokar á að hægt sé að troða sér á forsíðu með skoðanir á svona fréttum. Enn betra væri að ég sem lesandi gæti látið þessa blogg gardínu hverfa úr fréttadálknum svo ég þurfi ekki að þvo augun með uppþvottalegi eftir hvern fréttalestur eftir að hafa rennt yfir hverja heimskulegu fyrirsögnina á fætur annarri.

Best væri auðvitað að þetta samfélag athyglissjúkra besserwissera yrði þurrkað út.

Þetta er ekki mbl til framdráttar og dregur úr trúverðugleika hans sem fréttamiðils. Þetta snýst ekki allt um síðuflettingar og fjölda útgefinna frétta. Less is more.

Það varð hræðilegt olíuslys í Bónus áðan. Ég var að versla með minni fjölskyldu og á leiðinni út missti ég einn pokann og matarolían fór út um allt.

Ég var að pæla í að hringja í lúðana í Saving Iceland og bjóða þeim að koma og sleikja upp mengunina.

Konan og drengurinn fóru inn aftur og keyptu nýja olíu. Í röðinni bauð maður einn þeim að fara fram fyrir sig því þau voru með svo lítið.

Þú ert góður maður! sagði drengurinn hátt og snjallt yfir búðina.

Gamli skólinn minn að standa sig vel og sigrar í gervigreindarmóti á erlendri grund.

Ég fór í einn kúrs í HR sem hét Róbótafræði. Þar lærðum við grundvallarfræðin sem búa að baki gervigreindar róbótum. Við smíðuðum (úr tæknilegó) ýmis tæki sem leystu einföld verkefni, eins og að elta línur og veggi, finna hluti og fleira í þeim dúr.

Róbót sem "lifir" í lokuðum heimi er auðvelt að forrita. Hann "þekkir" allt sitt umhverfi og þarf aldrei að bregðast við óvæntum aðstæðum. Dæmi um slíka róbóta væri armur sem sprautar bíl. Sömu hreyfingar fyrir sama boddý af bíl. Forritari þarf að breyta honum ef nýtt boddý er tekið til sprautunar.

Róbót sem þarf að bregðast við óvæntum atburðum er erfiðara að forrita. Kennarinn í þessum kúrs var sérfræðingur á sínu sviði og vann við að forrita róbóta sem leita að fólki í húsarústum eftir jarðskjálfta eða slíkt.

Í fyrsta skipti sem hann og hans teymi prófaði slíkan róbót ríkti mikil eftirvænting. Róbótnum var sleppt lausum á víðavangi. Hann keyrði í rólegheitunum í átt að fyrirfram ákveðnum punkti. Þá prófaði teymið að setja hindrun á veg róbótsins.
Jújú, hann stoppaði... en það tók hann 15 mínútur að reikna nýja leið. Hann beygði nokkrar gráður til vinstri og *bumb* keyrði aftur á hindrunina. Aðrar 15 mínútur - beygja nokkrar gráður til vinstri og *bumb*.

Þeir sem hafa skoðað maura í útlöndum vita að ef þú setur hindrun fyrir maur, þá tekur hann umsvifalaust gáfulega ákvörðun um hvað skuli gera til að komast framhjá hindruninni - eða yfir hana ef því er að skipta.

Gervigreind á því nokkuð langt í land að ná líffræðilegri greind en þetta er mjög skemmtilegt fag og einkar skemmtilegt að pæla í bestu lausnum á vandamálum sem róbótar geta lent í.

Fyrir áhugasama er Robocode sniðugt platform til að læra Java með ofbeldi.
Forritaðu þinn eigin róbót og lumbraðu á andstæðingnum án þess að verða skotinn niður sjálfur.

Fyrir þá sem hafa áhyggjur af "greind" tölvunnar, þá er Terminator bara bíómynd.

Ég fæ nýju myndavélina mína í hendurnar á eftir. Canon EOS 400 var það heillin.

Síðasta verk HP vélarinnar verður að taka mynd af arftaka sínum. Hún hefur staðið sig vel og farið víða. Kannski sel ég hana bara fyrir lítinn pening. Eða á hana bara áfram. Sjáum til.

Ég fór í Byko um daginn og keypti pallaolíu. Á tunnunni stóð Grön og ég stóð í þeirri meiningu að timbrið yrði ljós grænt eins og það er þegar maður burðast með það úr timbursölunni.

Ég byrjaði að bera á eitt grindverk, en fannst það heldur dökkt. Oh well.. það hlýtur að lagast þegar það þornar hugsaði ég með mér og byrjaði á gólfinu.

Þegar ég var búinn með 2-3 fermetra voru farnar að renna á mig tvær grímur. Pallurinn var eins og skriðdreki í felulitunum. Dökk grænn.

Ég hef því kolefnisjafnað mig þetta árið.

Um daginn fylltist bíllinn hjá mér af bensínlykt. Ónei... hugsaði ég og fékk illt í veskið. Ég talaði við mér fróðari menn sem töluðu um skynjara og spíssa og ég veit ekki hvað.

Ég opnaði húddið að gamni og sá sökudólginn. Slangan sem færir bensínið frá tank og inn í vél var rennblaut.

Hún kostaði 500 kr.

Ég fór með bróður mínum og föður í Húsasmiðjuna um kvöldmatarleytið til að leigja okkur stiga. Þegar við erum að binda stigann á kerruna kemur þar aðvífandi kona ein og spyr til vegar.
Þegar ég fer að tala við hana, mundi hún ekki hvar hún ætti heima, vissi ekki hvaðan hún var að koma eða hvort hún ætti einhverja aðstandendur.

Ég settist inn í bílinn hjá henni og hringdi á 112 (ekki . í fyrsta sinn en vonandi það síðasta). Ég spjallaði við hana stutta stund, reyndi að fá einhverjar upplýsingar um ættingja eða eitthvað slíkt upp úr henni, en hún mundi ekki neitt. Sagðist hafa rankað við sér á rúntinum þarna í Skútuvoginum og var búin að keyra hann fram og tilbaka. Hún stoppaði loks í Húsasmiðjunni og fór inn og bað um aðstoð til að komast heim til sín.
Starfsfólkið vísaði henni á bakvið hús - þangað sem hún kom keyrandi þegar ég hitti hana.

Starfsfólk Húsasmiðjunnar er venjulega ekki mjög hjálplegt en þetta keyrði um þverbak.

Skömmu síðar kom lögreglan og tók hana upp á sína arma.

Eftir sólina undanfarið getur ekki verið annað en að það rigni út í eitt það sem eftir lifir sumars.

Við höfðum það stórgott í fríinu, nutum sólarinnar í Húsafelli, byggðum leikkastala í garðinum og höfðum það almennt gott. Drengurinn okkar var úr og í heita pottinum í Húsafelli alla síðustu helgi og er orðinn brúnn og sællegur.
Það hefði þurft að bera á hann Mjallarbón svo hann þyrfti ekki alltaf að vera þurrka sér.

Í dag skriðum við framúr og ætluðum að njóta þess að horfa á barnatímann á Rúv en sá sem sér um að setja vídeóspólur í tækið þarna uppi í Efstaleiti hefur verið eitthvað syfjaður í morgun, því í stað teiknimynda eru feitir sköllóttir karlar ráfandi um grasflatir með járnarusl, berjandi á einhverri hvítri kúlu.

Ég kláraði grindverkið í kringum pallinn í vikunni. Það byrjaði að rigna um leið.

Ég fékk því flassback til áranna sem ég var í sveitinni. Þegar rigndi var ekki hægt að gera neitt nema girða. Öll girðingavinna í sveitinni fer fram í rigningu. Það útskýrir líklega að einhverjum hluta hvers vegna meirihluti girðinga í landinu liggja á hliðinni.

Við stórfjölskyldan leigðum okkur sumarbústað í Húsafelli frá og með síðasta föstudegi og til stóð að vera eitthvað frameftir viku.

Það er að segja, þar til ég fór að spila fótbolta við drenginn minn í gær. Berfættur.

Ég ætlaði að taka þrumuskot út úr markinu, en það vildi ekki betur til en svo að litla táin flæktist í netinu þegar ég sveiflaði fætinum tignarlega í áttina að gúmmíboltanum með Bangsímon myndunum.

Sársaukinn sem fylgdi á eftir var verri en barnsfæðing. Fyrir mig það er að segja. Ég fékk kul í tennurnar af verkjum, sortnaði fyrir augum og fékk saltbragð í munninn. Ég var handviss um að táin var mölbrotin. Þegar líkaminn var búinn að átta sig á því að líklega myndi ég ekki drepast, þá rofaði til og ég fór að rannsaka meiðslin - þreifaði á tánni og hún virtist vera í heilu lagi.

Ég kíkti þessu næst á milli tánna og það sem blasti við mér þar fékk mig til að svima. Skinnið var slitið í sundur. Litla táin hafði næstum rifnað frá. Stór rifa var í bilinu milli tánna. Mér var ekki skemmt.

Það var því lítið annað að gera en að bruna í bæinn og nýta sér heilbrigðiskerfið sem er það 15. besta í heiminum skv. World Health Organization.

Leiðin til Reykjavíkur hefur sjaldan verið lengri og bílalestin meira hægfara. Á þingvalla afleggjara var árekstur og ég sat fastur með rifna tá og sjúkrabíl í seilingarfjarlægð.

Ég innritaði mig loks á slysadeild þremur tímum eftir íþróttameiðslin.

Á slysadeildinni sat ég í tvo tíma án þess að komast að og ákvað í framhaldinu að fara bara heim til mín, enda sárið byrjað að gróa á meðan ég beið eftir lækni. Konan mín þreif sárið og festi litlu tánna við næstminnstu tánna með heftiplástri.

Við erum ekki að fara að spila fótbolta á næstunni.

Ég þarf aðeins að mæta í vinnuna á morgun og svo er ég kominn í frí.
Það er líka óhætt að segja frá því núna að litla íbúðin mín er seld - líklega verður skrifað undir á föstudaginn. Í framhaldinu er ég ekki búinn að ákveða hvort ég legg peningana í banka eða byggi peningageymi eins og Jóakim Aðalönd.
Líklegra er þó að ég leggi þá í banka, svo ég lendi ekki í ræningjum á borð við þá sem rændu Hnakkus.

En einn er aldrei öruggur fyrir ræningjum á borð við pakkið hjá Vís/Verði sem nota hvert tækifæri til að ræna saklausa borgara án þess að lyfta kúbeini.

Nýja Dell vélin mín hérna í vinnunni gæti auðveldlega haldið hita á meðalstórri íbúð, svo mikið hitnar hún.

Það er sénslaust að vera með hana í fanginu án þess að brenna hárin af lærunum.

Ég er að hafa mig til fyrir brúðkaup Ægis og Eydísar. Ég verð veislustjóri. Þetta getur ekki klikkað...

Hvað eru menn að hugsa sem smygla eiturlyfjum frá Evrópu til Brazilíu? Þetta er framleitt þarna við hliðina og mikið einfaldara væri að sækja það yfir landamærin.

Þetta er eins og einhver myndi reyna að smygla færeysku sauðfé til Íslands frá Perú. Alveg út í hött.

Ég fór á Búlluna í gær, eða Imprezu stopparann eins og ég kýs að kalla hana. Það var ekki laust við að ég væri pínku þunnur - enda afburða skemmtilegur laugardagurinn. Við vorum að steggja Ægi vin minn sem er að fara að gifta sig um næstu helgi.

Á meðan við vorum að steggja tóku einhverjir glæpamenn sig til og reyndu að sprengja Glasgow flugvöll. Merkilegt að fólki skuli ekki detta neitt skemmtilegra í hug en það. Þessu fólki vantar hobbí.
Aular.

Veðrið undanfarna daga er búið að vera unreal. Ég tók mér frí á föstudaginn og lét sólina sleikja hvítan kroppinn. Það var hressandi.