- grettir.net

Þar höfum við það. Vinstri menn hafa lært af þeim Sjálfstæðisdindlum að nota ekki orðið skattur heldur gjald. Þá er ekki hægt að saka neinn um skattahækkanir.

10% á bifreiðagjöldin
annar bíllinn minn fer á haugana/partaður í júlí
10 kr. á bensínlítrann
best að fara að pumpa í reiðhjólið
15% á retturnar
who cares
15% á bjórinn
NEI!!

Hvers vegna í veröldinni má ekki fella niður eða minnka gjöld á innlendan bjór? Spörum gjaldeyri, aukum atvinnu og kreppan verður viðráðanlegri þegar allir eru mjúkir.


En mér finnst það ansi mikil bjartsýni að halda að við hölum inn 5 milljörðum á ári með þessum hækkunum. Fólk skrúfar neysluna niður og hættir að keyra að óþörfu. Á endanum stöndum við uppi með sömu innkomu en mun minni neyslu með tilheyrandi stöðnun hagkerfisins.

Sem BETUR FER vann ég ferðatösku í happadrættinu á árshátíðinni í vetur. Hún kemur sér vel þegar yfirgefa þarf landið í hvelli.

Guðlaugur Þór er að kvarta yfir því að þurfa að afla sér upplýsinga úr fjölmiðlum í stað þess að fá þær úr þinginu.

Þór Saari ljóstrar því hinsvegar upp að fáir (og á tímabili engir) þingmenn Sjálfstæðisflokks hafi verið viðstaddir umræður um efnahagsmál í þinginu í gær.

Guðlaugur ætti kannski að mæta í vinnuna í stað þess að hanga á netinu að afla sér upplýsinga um hvað er að gerast í þinghúsinu.

Í gær tók ég mig til og stakk upp smá órækt við hliðina á pallinum og jafnaði með grús og undirbjó jarðveginn fyrir jarðaberjakassa. Um helgina ætla ég að kaupa sprek og klastra saman einhverri snilld til að rækta jarðaber.

Á meðan ég mundaði skófluna er dóttir mín að skottast í garðinum. Allt í einu segir hún: Ég þarf að pissa og áður en ég gat sagt jarðaberjasulta var hún búin að hysja niður um sig og spræna í grasið.

Ég er svooo feginn að við vorum ekki inni í Kringlu.

Ég fór með dóttur mína í ofnæmispróf eftir hádegið og er hún eins og gatasigti eftir daginn. Það hlýtur að finnast einhver betri aðferð en að hella gumsi á húðina og stinga krakkann á eftir til að gumsið renni inn.

Um helgina var þessi hressa frétt birt á mbl.is:
„Segjum að útgerðarfélag sé einstaklingur sem er búinn að kaupa einbýlishús. Hvernig litist eiganda hússins á að eitt herbergið yrði skyndilega þjóðnýtt? Síðan annað. En skuldirnar minnka ekkert á móti, eigandinn heldur áfram að borga af þeim eins og hann ætti allt húsið, en þarf að borga leigu af þessum þjóðnýtta hluta. Ætli viðkomandi húseiganda þætti þetta „réttlátt“?“

Ef ég sem húseigandi hefði keypt hús sem ríkið "útdeildi" þeim sem höfðu mikla reynslu af rekstri heimila fyrir um það bil 20 árum og í kaupsamningnum hefði staðið:
Heimilinu verður úthlutað að nýju á hverju ári, í heilu lagi eða að hluta til og myndar úthlutunin ekki eignarrétt
þá hefði ég aldrei keypt húsið. Og að öllum líkindum hefði seljandanum verið stungið í steininn fyrir að selja það sem hann átti aldrei.

Þessir útgerðarmenn hafa - upp til hópa - endurselt og endurleigt sjálfum sér þennan kvóta í 20 ár, kerfið er búið að leggja heilu sjávarplássin í eyði í kringum landið og það besta sem getur komið fyrir þjóðina er að þessir menn verði settir á hausinn.

Það þarf ekki braskara í jakkafötum á fínum jeppa til að veiða fisk. Úthlutum kvóta til þeirra sem eru í fiskvinnslu og reisum við byggðirnar sem þetta ónýta kerfi er búið að leggja í rúst.

Ég á afmæli í dag.

Heppinn!

Stjórnarandstæðingar eru að missa þvag og saur yfir sykurskatts tillögum Ögmundar og segja að þarna sé forræðishyggja vinstri manna komin á kreik.

Mistök vinstri manna felast í því að kalla þetta skatt.

Helvítis íhaldið hækkaði áfengi fyrir áramót, ekki einu sinni, heldur tvisvar. Þeirra hækkanir voru á áfengisgjaldi. Ekki áfengisskattur. Áfengisgjald. Það hljóma betur í eyrum forræðisruglaðra hægri manna.

Ekki er ég hrifinn af skatti, öðru nær, en menn verða að hætta að prumpa með trantinum og gagnrýna "hitt liðið" þegar þeirra eigið er búið að gera upp á bak.

Konan var að vinna alla helgina, svo það var á mína ábyrgð að halda börnunum uppteknum þann tíma - sem er ekki mikið mál þegar það skellur á með þvílíku blíðviðri að hægt er að vera úti allan daginn án fata.

Við fórum á Miklatún á laugardag og æfðum okkur á hjólabretti (ég datt) og róluðum. Svo eyddum við bara helginni í garðinum okkar og nágrannans, en hann er með Trampolín sem heldur börnum uppteknum tímunum saman.

Ég sat í makindum mínum á pallinum góða og brann í rólegheitum. Í gær var okkur boðið í vöffluveislu hjá grannanum á efri hæðinni.

Svo rústuðum við Júróvision. Er hægt að biðja um meira?

Eftir eitt og hálft ár í rauðvínshappdrætti í vinnunni vann ég loksins.

Heppinn!

Í pakkanum er lítil stúlka. Tæplega 300 grömm.

Hún verður tilbúin 3. október.

Heppilegt að við skyldum búa okkur til aukabarnaherbergi í fyrravetur úr gamla eldhúsinu. Stelpurnar verða þá saman í herbergi eitthvað frameftir aldri.

Við fáum að gægjast í "pakkann" á morgun. Nýjasti meðlimur fjölskyldunnar er 20 vikna í dag, farinn að sparka í pabba sinn og hvað eina.

Eina sem skyggir á tilhlökkunina er að við eigum tíma klukkan 8:15
Sem þýðir að ég get ekki verið dormandi í rúminu til 8:05 eins og vanalega.

Ég er viss um að það voru mannleg mistök sem ollu því að seðlabankinn lækkaði bindiskyldu bankanna á sínum tíma, sem höfðu þau keðjuverkandi áhrif að bankarnir gátu lánað alltof mörgum alltof mikið.

Davíð lagði einfaldlega til að bindisskylda yrði afnumin. Hann hefur verið orðinn hundleiður á því að ganga með bindi eftir öll þessi ár á þingi og vildi slaka á í bankanum sínum.

Lesblindur fundarritari gleymdi einu ess-i og þegar ákvarðanir Davíðs voru lagðar fyrir hagfræðingana í bankanum fannst þeim ekki ráðlegt að afnema hana, heldur skyldi hún lækkuð niður í nánast ekki neitt.

Þetta útskýrir þreytuleg ummæli Davíðs í Kastljósviðtali í febrúar þar sem hann reynir að útskýra fyrir Sigmari að bindisskylda hafi engin áhrif á útlán bankanna. Davíð hlýtur að hafa haldið Sigmar eitthvað verri að halda að bláa hálstauið í bankanum hans hefði þessi áhrif.

Það má eiginlega segja að ég hafi veikst um 12% í dag.
Ég vaknaði hálf slappur í morgun. Með stíflað nef og kverkaskít. Versnaði þegar leið á daginn með hausverk.

Vonandi styrkist ég um nokkur % á morgun.

Þetta vídeó lýsir því ágætlega hvernig bankastarfsemi virkar.

Hljóð er möst og búið ykkur undir að hlægja.

Ég fór í sveitaferð með leikskóla dóttur minnar um hádegi í dag. Þegar við stigum á hlaðið fyrir framan bæinn sagði hún hátt og snjallt: Vá pabbi, skítalyktin..

Eftir ferðina ætlaði ég að klára vinnudaginn, en fjósalyktin af mér var þvílík að ég þurfti að fara heim í alþrif.

Í vinnunni ætla ég ekki að vera gaurinn með fjósalyktina.

Ég fór til tannlæknis í nótt. Eða mig dreymdi það allavega. Sem minnir mig á að ég þarf að fara að panta tíma.

En draumurinn var svo raunverulegur að ég var hálfdofinn í kjálkanum þegar ég vaknaði.

Og ég var líka aumur í öðru hnénu, svo líklega hef ég tekið til fótanna þegar ég fékk reikninginn.

Sem tölvunarfræðingi líst mér ágætlega á þetta sprettafyrirkomulag (e. sprints) sem stjórnvöld virðast ætla að tileinka sér við endurreisnina.

Næsta mál á dagskrá er að innleiða verkferil sem skiptir út úr vinnuhópnum (ríkisstjórninni) ef árangur er óviðunandi - segjum undir 80% - eftir hvern sprett.

Í raunveruleikanum vinna nefnilega ekki allir vel saman. Kerfið verður þess vegna að bjóða upp á snarar útskiptingar, áður en verkefnið fer fram úr kostnaðar- og tímaáætlun.

Konunni minni þykir ákaflega gaman að skúra. Ég er ekki eins hrifinn.

Nú þegar hún er ófrísk tælir hún mig til að aðstoða sig með því að skúra ber að ofan.

Flestir hlutir verða skemmtilegir þegar þeir eru framkvæmdir berir að ofan - meira að segja skúringar.

Af hverju eru ekki svona menn ráðnir í fjármálaráðuneytið?

Auðvitað ætti maður að stofna reikning hjá þeim með rakettureyk.

Óvæntur sannleikur kemur í ljós

Þegar ég var að kaupa mína fyrstu íbúð snemma árs 2003 fékk ég ítarlegt greiðslumat, allar skuldbindingar mínar voru dregnar upp úr hatti Reiknistofunnar og á mig var áætlaður rekstrarkostnaður.
Niðurstaðan var sú að ég "mætti" kaupa mér íbúð fyrir 8.7 milljónir. Ég keypti fyrir 8.3 og nýtti þannig ekki allt "leyfið" frá bankanum.
Bankinn var að reyna að hafa vit fyrir lántakandanum (mér) en um leið tryggja að hann fengi allt sitt tilbaka.

Snemma árs 2006 var ég kominn með konu og barn með eitt á leiðinni og þurfti meira rými. Þá fór greiðslumatið þannig fram að við réðum nánast hversu hátt lán við tækjum - ef við treystum okkur til að borga af því næstu áratugina.
Bankanum var alveg sama hvort hann fengi féð tilbaka, ef hann gæti veðsett lánið fyrir nýju lánsfé í útlöndum.

Það var vissulega freistandi að taka tugi milljóna að láni og velja sér einhverja risastóra íbúð í einhverju úthverfinu, en einhver skynsemisrödd sagði okkur að kaupa mátulega stóra íbúð og geta þá gefið börnunum okkar að borða í henni. Ekki maular maður parket í morgunmat.

Þetta er að reynast besta ákvörðun sem við höfum tekið og það var vissulega erfitt að standast freistinguna. Ef ekki væri fyrir himinhátt bílalánið tækjum við ekki eftir því að það er kreppa - en það lán er á hinum endanum yfir góðar ákvarðanir, en við getum þó huggað okkur við það að það varir ekki næstu 40 árin.

Mér datt þetta í hug þegar ég las pistil Kára Harðarsonar um útsöluna á lánsfé sem verið hefur undanfarin ár.

Bankar eru nefnilega ekki góðgerðastofnanir. Því minna sem maður fær lánað, því betra.

Til að geta nýtt sér greiðsluaðlögun þarf fólk að vera í skilum með lánin sín.

Þetta er svona svipað og ef fólk mætti ekki koma að matarborðinu ef það er svangt.

Í fyrra ætluðum við að búa til matjurtagarð í garðinum okkar, en eftir allar framkvæmdirnar vorum við ekki með nennu í eitt eða neitt.

Nú stendur til að standa við stóru orðin. Við erum komin með tvo rabbabara "afleggjara" eða hvað sem maður myndi kalla það og stendur til að hola þeim niður í kvöld. Um helgina ætla ég að kaupa mér timbur og smíða jarðaberjakassa, plægja smá reit og sá einhverjum matjurtum.

Í versta falli misheppnast þetta. Í besta falli fáum við nýtt heimalagaða grænmeti í haust.

Mér þykir verst að ekki skuli vera hægt að rækta nautakjöt úti í garði. Það væri heimaræktun sem ég kynni að meta.